Telewizyjny przekaz wizyty papieża Leona XIV robi wrażenie. Wielkie tłumy przybyły na różne spotkania. Wielkie było również zainteresowanie mediów tą pielgrzymką. Mówi się nawet o odrodzeniu katolicyzmu we Francji. Nie jest to tak prosto.

4 marca 2024 r. Francja jako pierwszy kraj na świecie włączyła aborcję do praw konstytucyjnych, a w sierpniu 2026 r. przyjęła ustawę zatwierdzającą wspomagane samobójstwo i eutanazję. W reakcji na to coraz bardziej rozwijają się niezależne szkoły katolickie, rośnie liczba chrztów. W tym roku we Francji odbyło się 21 386 nowych chrztów, o 20 procent więcej niż w roku poprzednim, a wśród nich 8 152 nastolatków i 13 234 dorosłych, w większości młodych ludzi.

Niektórzy gotowi są twierdzić, że to powrót Francji do Kościoła. Tłumy młodych ludzi na ulicach przekonały wielu komentatorów do tego, by wieścić odrodzenie Kościoła, a potencjalnie nawet cywilizacji katolickiej. To zbyt optymistyczne. Należy patrzeć realistycznie i widzieć laicką wrogość państwa francuskiego wobec chrześcijaństwa, a szczególnie katolicyzmu.

Posłuchajmy uwag P. Chmielewskiego na temat tej wizyty:




Wkrótce we Francji młodzież imigrancka szkół średnich rozpoczęła gwałtowną fale protestów, która rozprzestrzeniła się na znaczną część kraju. Demonstracje rozpoczęły się od postulatów dotyczących warunków nauki, braków kadrowych i przeciążenia uczniów, jednak w części miast doszło do poważnych starć z policją, podpaleń i aktów wandalizmu. Agresja protestujących wpisuje się w znane od dawna informacje o terrorze we francuskich placówkach oświatowych, jaki sieją cudzoziemscy uczniowie. Czy nie stoją za tym lewicowe środowiska wykorzystują imigrantów do destabilizacji?

W Watykanie odbędzie się w dniach 7 – 14 października spotkanie Ojca Świętego z szefami episkopatów z całego świata. Ma ono dotyczyć adhortacji „Amoris laetitia”. papieża Franciszka. Zebrani nie mają jej komentować, zastanawiając się nad jej słabościami czy mocnymi punktami. Adhortacja pozostaje ważna w tej formie, w jakiej została opublikowana. nie przewiduje się żadnej rewizji praktyki udzielania Komunii świętej rozwodnikom w powtórnych związkach. A to przecież jest sprzeczne z nauczaniem Kościoła.

Ostatnio została wydana książka „Czy Stolica Apostolska kieruje świadomie rewolucją?” w wydawnictwie Arcana  Z prof. Markiem Kornatem rozmawia Tomasz Kolanek. Oto zachęta do lektury tej książki: „Jej uważna lektura pozwoli bowiem, jestem przekonany, trzeźwo i roztropnie oceniać obecny stan Kościoła i, przede wszystkim, działania obecnego Biskupa Rzymu. Profesorowi Kornatowi udaje się bowiem opisywać najważniejsze dokumenty przedsoborowego Kościoła tak, jak należy. Ten obiektywizm i spokój jest dokładnie tym, czego potrzebujemy dzisiaj, w epoce, w której dominują emocje, uprzedzenia i stereotypy. Dzięki tej książce, w której tak dużą wagę poświęca się stałej i niezmiennej nauce papieży, wyrażających Tradycję Kościoła, zyskujemy to, co dla każdej racjonalnej dyskusji najważniejsze, a mianowicie stałą miarę. Szczególnie obecnie zapomina się, że rozmowa, jeśli ma mieć sens, musi odwoływać się do niezmiennego punktu odniesienia. Jest nim niezmienna doktryna Kościoła. To ona zatem powinna być również i dzisiaj miarą, w oparciu o którą będzie można opisywać czyny i słowa Leona XIV”.

Przed Soborem Watykańskim II papieże przeciwstawiali się duchowi tego świata, tak, jak o tym pisał św. Jan apostoł. Począwszy zaś o SW II papieże dążą do dostosowania Kościoła do świata, zamiast świat zmieniać zgodnie z nauką Jezusa. Prowadzi to zamętu i chaosu.

Przykład dokumentów gremiów synodalnych, zarówno watykańskich, jak i synodu krakowskiego, wskazuje na to promowanie ducha świata: poprzez demokratyzację w Kościele, uzgadnianie przez głosowanie nauczania oraz próby zmieniania nauczania Kościoła. Ułudą jest myślenie, że włączając się w działania synodalne możemy obronić dotychczasowe nauczanie Kościoła. Istotne jest, kto zostanie wyznaczony na sekretarza synodu przez papieża, biskupów; zrealizowana zostanie wtedy wola pasterza poprzez właściwe dobranie głosów ze spotkań. Dr A. Dąbrowski pokazuje jak aktywiści dążą do zmiany Kościoła od środka:



Potrzeba wielkiej modlitwy, by procesy rozkładowe w Kościele nie odniosły sukcesów i by nie nastąpił faktyczny rozłam w Kościele poprzez głoszenie różnego nauczania w poszczególnych krajach, do czego zdaje się zmierzać synodalność.


Zb.