Niech zawiruje Słońce, niech się jeszcze rozkręci
Obróci serce i niech rozgrzeje się w piersi
Radość promieni niech dotrze, aż po sam koniec
Ciałem tym niebieskim niechaj pulsują dłonie
Choć świat źle zrozumiał źródło owego drżenia
Pijany pędem wokół własnego istnienia
Aż dziw, że go wielka Ziemia nie strąci z grzbietu
W pryzmy urosły kolekcje jesiennych grzechów
Kolejna jesień, jakby nawrócenia znów prośba
Spod liści kobierca ścieżka wystaje, grobla
Zewsząd znaki, oczy łani pełne nostalgii
Radość i smutek aniołów, liść złotej barwy
Wojciech Miotke(jesień 2026)
