Zbrodnię popełnioną przez OUN-UPA, w tym zwłaszcza Służbę Bezpieczeństwa OUN,  oraz przez wiejskie oddziały samoobrony (SKW; członków w tej samoobrony zwano siekiernikami) głównie na obywatelach polskich: Polakach - za to, że byli Polakami i rzymskimi katrolikami, Ukraińcach - za to, że byli chrześcijanami i nie popierali nihilistycznej, ateistycznej ideologii OUN, z jej symbolem - czerwono-czarnym sztandarem. Czerwonym jak krew niewinnie pomordowanych i czarnym jak pożoga spalonych wsi.

Zbrodniarze ze Służby Bezpieczeństwa (SB) OUN i UPA. co jest paradoksem historii, byli obywatelami II  Rzeczpospolitej.

Kiedy na mocy porozumień jałtańskich ZSRR z aliantami zachodnimi ci ostatni musieli odsyłać obywateli ZSRR po wojnie do domu, byli żołnierze Waffen SS „Galizien" wywodzący się z terenu Małopolski Wschodniej, służący wcześniej w policyjnych pułkach halickich, pacyfikujących polskie wsie Dystryktu Galicja, lubelskiego i kieleckiego, aby uniknąć wysyłki do Związku Sowieckiego na pewną śmierć, powoływali się na fakt posiadania obywatelstwa polskiego'”.
Jakoś wtedy, gdy walczyli o życie, ono im nie przeszkadzało.

W powojennej Polsce Ludowej rządzonej przez agentów Kremla, komunistów a często nawet banderowców przeciągniętych na czerwoną stronę przez Sowietów, polskie ofiary nie miały gdzie się poskarżyć ani zapalić świeczek na grobach pomordowanych. Rozkwitała „przyjaźń” Polski i narodów Związku Sowieckiego. Ludobójstwo popełnione na Polakach przez OUN-UPA było tematem tabu. Większość książek na temat Kresów Wschodnich zniszczono- prof. Czesław Partacz.

Bożena Ratter