Moje myśli w czas Wielkiej Nocy Roku Pańskiego 2026 podążają w kierunku Matki Bożej. Wśród bluźnierstw, którymi dzisiaj świat obraża swego Stwórcę, najbardziej podłym zdaje się być odbieranie czci Jego Matce, Współodkupicielce i Pośredniczce Wszelkich Łask.  
Trudno człowiekowi zadać większy ból, niż poprzez obrażanie jego matki. A przecież tutaj jakże konkretnie chodzi o Matkę nas wszystkich, co wiemy ze słów Chrystusa wypowiedzianych na Krzyżu: do Maryi - „Niewiasto, oto syn Twój” i do św. Jana -  „Oto Matka twoja”.
A działo się to w chwili, w której Szatan tryumfował i zdawać by się mogło, że odtąd Książę Ciemności będzie niepodzielnie rządził światem. Tymczasem, zgodnie z wolą Bożą, był to próg Zbawienia, czego człowiek nie umiał objąć swoim rozumem. Czyż i dzisiaj nie jest podobnie? Czyż i dzisiaj światowa rzeczywistość nie sugeruje nam definitywnej przegranej Piękna, Dobra i Prawdy? Nie wierzmy w tę kuszącą nas beznadziejność, która zamyka drogę do Nieba. I nigdy odtąd już nie zapominajmy, że Ta, „która współcierpiała, Matka Bolesna”, zawsze może „przyczynić się za nami”.

⁕ ⁕ ⁕  

Teofil Lenartowicz, Stabat Mater, 1865:

Wiatr w przelocie skonał chyżym, Żadnych słów i żadnych głosów: O! Maryjo, nie gardź nami,
Przeniknęła ziemię zgroza,         Krew z korony Bożej spływa; Patrząc na łzę, co nam ścieka,
Krzyż na skale, a pod krzyżem         Wobec Boga i niebiosów         Że częstokroć mniej kochamy
Stabat Mater dolorosa (…)                 Stała Matka boleściwa (…)         Stwórcę Boga niż człowieka (…)