Kościół katolicki doświadcza wielkiego kryzysu, niemal powszechnego zamętu i dezorientacji doktrynalnej, które stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia duchowego i zbawienia wiecznego tak wielu dusz. Jednocześnie należy nie tracić z oczu szeroko rozpowszechnionej apatii w sprawowaniu Magisterium na różnych poziomach hierarchii kościelnej we współczesnym świecie.

Wydaje się jednak, że Bóg wysyła również proroków by ostrzegać przed zgubą wieczną i wskazywać drogi wyjścia. Takim prorokiem wydaje się być bp Athanasius Schneider, biskup pomocniczy Astany w Kazachstanie. Biskup dociera do wielu miejsc w świecie, również ostatnio został przyjęty przez papieża Leona XIV, i wzywa do nawrócenia wskazując jednocześnie sposoby pokonania kryzysu w Kościele. Bp A. Schneider odwiedza od czasu do czasu również Polskę głosząc przesłanie wzywające Polaków do wierności Chrystusowi, a także zostawia nam książki, by przez obcowanie z nimi pobudzać do nawrócenia.

Ostatnio wydał książkę (wyd. Esprit) „Ucieczka od herezji. Katolicki przewodnik po dawnych i współczesnych błędach”. To syntetyczne kompendium potępionych przez Kościół poglądów oraz modnych współcześnie przekonań przeciwnych wierze. Przy okazji promocji tej książki wskazał za kard. A. Ottavianim (prefektem Kongregacji Nauki Wiary, a wcześniej św. Officium) najważniejsze błędy i herezje. Wymienie tu kilka z nich; pełny zestaw znajduje się w artykule pod linkiem: https://pch24.pl/bp-athanasius-schneider-znaczenie-i-skutki-herezji-oraz-koniecznosc-ochrony-wiernych/. Oto na jakie herezje m.in. wskazywał w 1966 r. kard. A. Ottaviani:  1) Odwoływanie się do Pisma Świętego przy celowym pomijaniu Tradycji. W ten sposób ogranicza się jednak rolę i siłę inspiracji biblijnej oraz jej nieomylność, porzucając słuszne pojęcie prawdziwej wartości tekstów historycznych. 2) Formuły dogmatyczne podlegające ewolucji historycznej, nawet do tego stopnia, że ich obiektywne znaczenie może ulec zmianie. 3) Odmowa uznania prawdy obiektywnej, absolutnej, stabilnej i niezmiennej, podporządkowywanie wszystkiego pewnemu relatywizmowi pod pretekstem, że każda prawda koniecznie podlega ewolucji zależnie od sumienia i historii. 8) Odrzucenie obiektywnych kryteriów moralności, nieuznawanie prawa naturalnego, popieranie zasadności tzw. etyki sytuacyjnej (tj. twierdzenie, że decyzje moralne powinny opierać się na konkretnym kontekście sytuacji, a nie na uniwersalnych normach). 9) Działania ekumeniczne, które naruszają prawdę o jedności wiary i Kościoła, podsycając zgubny irenizm [błędne kreowanie fałszywej jedności między różnymi Kościołami, skupiając się na podobieństwach, a nie na różnicach doktrynalnych] oraz indyferentyzm wobec prawd zawsze niepodważalnych i niezmiennych.

W tym czasie, gdy najwyższe władze kościelne dogadywały się z przedstawicielami Cerkwi prawosławnej w ZSRR, by przedstawiciele Cerkwi zechcieli uczestniczyć jako obserwatorzy w Soborze (sierpniem 1962 r. tajne spotkanie kard. E. Tisseranta z Nikodemem), A. Schneider, jako dziecko,  doświadczał prześladowań religijnych swojej rodziny (w Kirgizji i Estonii). Nikodem, który odpowiadał za międzynarodowe kontakty Cerkwi, agent KGB, otrzymał zapewnienie, że Kościół rzymskokatolicki podczas soboru watykańskiego II powstrzymania się od potępienia komunizmu. I niestety dotrzymał tego zobowiązania, mimo że biskupi domagali się podjęcia tego tematu. W zamian za to prawosławni zgodzili się skorzystać z zaproszenia do wzięcia udziału w Soborze Watykańskim II w charakterze obserwatorów. Nikodem, który de facto realizował politykę partii komunistycznej, prowadził tzw. walkę o pokój, co miało prowadzić, poprzez siły wewnętrzne, do rozbrojenia krajów Zachodu. Nikodem głosił, że w ZSRR istnieje wolność religijna, gdy akurat w tym czasie niszczono wiele cerkwi i kościołów. Być może kraje zachodnie chciały wierzyć, że tak jest, natomiast Watykan musiał znać stan faktyczny, jednak dla chęci budowania jedności chrześcijan, co być może było najważniejszym motywem zwołania Soboru, udawał, że nic nie wie. Po to powstał Sekretariat ds Jedności Chrześcijan z kard. A. Bea na czele, który odgrywał kluczową rolę w trakcie Soboru. A. Schneiderowi udało się, wraz z rodziną, wyjechać do Niemiec w 1973 r. A. Schneider otrzymał święcenia kapłańskie w Brazylii w 1990 r. Doświadczył tam niszczącego Kościół, działania teologii wyzwolenia i braku dyscypliny w środowiskach kościelnych. W r. 2001 ks. A. Schneider został skierowany do Kazachstanu, a  w 2006 r. otrzymał nominację biskupią. Mając te doświadczenia i staranną formację biskup A. Schneider uważa, że powinien również wspierać innych pasterzy w trosce o Kościół powszechny. Dokonuje więc diagnozy obecnej sytuacji w Kościele w swoich książkach oraz podczas spotkań w wielu krajach oraz wskazuje drogi naprawy. Warto zakupić książki jego autorstwa by radzić sobie w czasach zamętu.

W niedzielę, 8 lutego odbędzie się spotkanie z bp. A. Schneiderem w Warszawie w Klubie Stańczyka, choć nie wiem czy jeszcze można dołączyć, gdyż jest ograniczona liczba miejsc. Ale prawdopodobnie relacja z tego spotkania będzie dostępna w sieci.

Bp. A. Schneider zauważa: „chcąc pozostać wiernym wierze katolickiej w pełnie jej treści oraz głosić ją i jej bronić, katolik zawsze będzie celem ataków”. I cytuje św. Johna H. Newmana: „Nie wiemy, co nas czeka, dopóki nie osiągniemy swojego celu; jesteśmy zaangażowani w wielkie, radosne dzieło, ale proporcjonalnie do łaski Boga rośnie zaciekłość Jego wrogów. Powitali nas tak, jak lew wita swoją ofiarę. Być może z czasem przyzwyczają się do tego, że się pojawiliśmy, ale niewykluczone, że staną się jeszcze bardziej zirytowani”.

Jako uzupełnienie zachęcam do wysłuchania dwóch podcastów A. Dąbrowskiego: Alta Vendita i strategia rozbrajania Kościoła

i Dialog czy kapitulacja




Zb.

Redakcja poleca:
Wykład został wygłoszony  w Krakowie 3.02.2026 r.
https://pch24.pl/bp-athanasius-schneider-znaczenie-i-skutki-herezji-oraz-koniecznosc-ochrony-wiernych/