Wspomnienie Bożego Narodzenia
Czasem wśród nocy błysk pamięć
Przywraca to, co dawniej znane.
Czasem wspomnienie blaskiem nęci,
Myślą się cofnę, bezradny stanę
Przed miarą czasu, co przemija.
To, co przede mną – wciąż nieznane,
W tym, co minęło – pamięć mi sprzyja.
Może w pamięci twojej – zostanę...
Lawina zdarzeń wciąż przygniata,
Odbiera cel i sens istnienia.
Mijają dni, mijają lata.
Czy ktoś podzieli me wspomnienia?
Przekażę ci, co jeszcze pomnę.
Więc zapisz to w pamięci swojej.
Dziś dzień trzynasty Grudnia wspomnę,
Dzień lekkiej trwogi w rodzinie mojej.
Wieczór. Wigilia. W celi ciasno.
Opłatek. Skąd myśmy go wzięli?
Dzielisz opłatek – i myśl swą własną
Z tymi, co chciałbyś uczucie dzielić.
Dni przeminęły i pieśń wieczorna -
„Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród”.
Ten czas przemija i z czasem, z wolna
Pomyślisz, jak zmarnowano łańcuch cnót.
A winnych nie ma w „Komedii prawa”,
I jest nas teraz o milion mniej.
To Ci, co chcieli chronić i dawać
Coś z własnej woli Ojczyźnie swej.
Dziś ślę kolegom z naszej celi
- Numer sto dwadzieścia sześć –
Tym, co przetrwali, byście chcieli
Ciężar Ojczyzny dalej nieść.
Mieczysław Marczak, 2003
