60 lat temu zakończył się Sobór Watykański II. Nie ma zbyt wielu osób, które świadomie obserwowali te wydarzenia. Ja miałem wtedy 14 lat i nie śledziłem tego, co działo się w Watykanie. Zresztą informacja o przebiegu obrad była powściągliwa, a dodatkowo, za żelazną kurtyną było jeszcze mniej informacji o tym, co się działo w Kościele. Trzeba więc sięgać do historii Soboru. W pewnym sensie była to rewolucja w Kościele, która w istotny sposób wpłynęła na sposób jego funkcjonowania w następnych dziesięcioleciach.

 

Jeden z teologów (o. Battista Mondin) pisze, że rok 1965 może być przyjęty jako data epokowa w historii teologii: od tej daty teologia straciła swój spekulatywny charakter i przyjęła pewne praktyczne ukierunkowanie, idąc ścieżką „pastoralną” a nie „dogmatyczną”. Dokonało się wówczas rozróżnienie między niezmienną doktryną samą w sobie, a sposobem jej wyrażenia. Jednak porzucenie języka tomistycznego, klarownego i rygorystycznego, miało swoje konsekwencje. Język i praktyka pastoralna zmodyfikowały dawny system wartości jednocześnie nie będąc w stanie stworzyć nowego. (za R. de Mattei „ Sobór Watykański II. Historia dotąd nieopowiedziana”).

 

Sam Sobór określił się jako jedynie „duszpasterski”, czyli nie zamierzający definiować dogmatów ani potępiać błędów. Intencję tę widać zarówno w przemówieniu wygłoszonym przez papieża Jana XXIII podczas sesji inauguracyjnej 11 października 1962 roku, jak i w Nocie, publicznie odczytanej 5 listopada 1965 roku. Dlatego też dwie konstytucje soborowe: Dei verbum (O Objawieniu) i Lumen gentium (O Kościele), które faktycznie dotyczą dogmatów wiary, są dogmatycznymi jedynie z nazwy i w wyłącznie opisowym znaczeniu. Dokumenty soborowe były wystarczająco niejasne, aby można było pozwolić sobie na różne, a więc sprzeczne interpretacje. Konsekwencje takiego przebiegu Soboru i przyjętych dokumentów ujawniły się przy zmianie rytu mszy św. przez Pawła VI oraz szczególnie w czasie pontyfikatu papieża Franciszka.

 

Paweł VI na zakończenie obrad biskupów stwierdził m.in. „Kościół ukierunkowuje się na człowieka, na ziemię, jednakowoż jego nadrzędnym drogowskazem pozostaje Królestwo Boże. Nowoczesna mentalność, którą cechuje ocena rzeczy wg ich użyteczności, będzie musiała przyznać, że wartość soboru jest ogromna przynajmniej z tej racji, że wszystko tu zostało ukierunkowane na użytek człowieka”.

 

W sposób zwięzły tak podsumował sobór bp Athanasius Schneider: „z punktu widzenia faktów, dowodów, z perspektywy globalnej Sobór Watykański II nie przyniósł realnego postępu duchowego w życiu Kościoła. Po soborze niemal na każdym szczeblu życia Kościoła nastąpiła katastrofa. Zamierzenia i intencje Soboru miały głównie naturę pastoralną, ale mimo owego duszpasterskiego celu nastąpiły katastrofalne skutki, które wciąż dostrzegamy. Światowa biurokratyzacja w dekadach, które nastąpiły po Soborze, sparaliżowała w znaczącym stopniu duchowy i nadprzyrodzony zapał: zamiast obwieszczanej wiosny nadszedł czas duchowej jałowości, duchowej zimy. Słowa, którymi Paweł VI szczerze zdiagnozował kondycję duchową Kościoła, wciąż są pamiętane: „myśleliśmy, że po Soborze słońce zajaśnieje nad Kościołem, zamiast słońca mamy chmury, burze, ciemności, niepewność (1972 r.)

 

Warto wysłuchać P. Lisickiego, który w sposób popularny ocenia Sobór Watykański II:

 

 

Warto też spojrzeć na przykład z naszych dni, w jaki sposób chęć przypodobania się protestantom fałszuje naukę Kościoła i próbuje osłabić zmysł wiary katolików.

Oto analiza: https://pch24.pl/protestancka-teologia-odkupienia-kard-fernandeza-komisja-mariologow-miazdzy-mater-populi-fidelis/

pokazująca jak postępuje „protestantyzacja” Kościoła, której początki widać wyraźnie na Soborze Watykańskim II. W analizie watykańskiego dokumentu eksperci w mocnych słowach skomentowali twierdzenia zawarte w Mater Populi Fidelis. Ich zdaniem kard. Fernandez pominął w nim kluczowe fakty, w krzywym świetle ukazując wagę, jaką do tego tytułu przywiązuje Kościół. Według autorów, stanowisko Dykasterii zamiast doceniać rolę Matki Bożej w Dziele Odkupienia, w sposób charakterystyczny dla refleksji protestanckiej, ukazuje cierpienia Odkupieńcze Chrystusa jako wyłączone od współudziału ludzi, który posiadałby rzeczywistą Odkupieńczą wartość.  

 

Przedstawiciele Komisji  zaznaczyli również, że dokument dystansuje się też od tytułu „Pośredniczki Wszelkich Łask”; zdaniem ekspertów Dykasteria nie przedstawiła rzetelnie powagi i częstości, z jaką papieże sięgali po ten termin. Przykładów jego użycia jest całe mnóstwo od Benedykta XIV aż do… papieża Franciszka. Dykasteria „nie wzięła pod uwagę spójnego nauczania papieskiego na temat powszechnego pośrednictwa łaski” Maryi. Dość zaznaczyć, że papież Benedykt XV zatwierdził Święto Pośredniczki Wszelkich Łask, by zrozumieć, że poparcie Ojców świętych dla tego tytułu było wyraźne i jednoznaczne.

 

Bp A. Schneider, któremu Stolica Apostolska powierzyła wizytację Bractwa św. Piusa X, po analizie i badaniach zauważył, że bardzo poważnie trzeba potraktować zastrzeżenia abpa M. Lefebvre’a.

 

Może to dobry moment, by wybrać się na film o Arcybiskupie, który będzie wyświetlany w kinie Atlantic: „Arcybiskup Lefebvre - dlaczego?” w najbliższych dniach (niedziela, 14 grudnia  g.14; wtorek, 16 grudnia g. 20; środa, 17 grudnia g. 17; czwartek, 18 grudnia  g. 15).

 

 

Zb.