Jesteśmy testowani, jaka jest nasza odporność na bluźnierstwa. I w jaki sposób zareagujemy. Walka z Kościołem katolickim trwa i przez bluźniercze rozpoczęcie olimpiady staje się totalna i dociera do wszystkich obszarów świata.

Jak powinien się zachować katolik w takim przypadku? A nawet niekoniecznie katolik, ale komu bliska jest kultura i życzliwość wobec człowieka, objawiająca się w przekonaniu, by go nie obrażać.

Metoda walki z Kościołem stosowana jest od wielu lat: obrażać, a jak reakcja będzie słaba, to posuwać się dalej. Gdy opór będzie silny, to nieco się wycofać, udając, że chodziło o coś innego. Jednocześnie pozyskiwać znane osoby, by „tłumaczyły” społeczeństwu, że w zasadzie nie ma tam nic obraźliwego; najlepiej jak będą to osoby duchowne.

Przy czym warto zauważyć, że również wśród katolików zmienił się akcent: argumentuje się, że obrażony został człowiek, wyznawca religii katolickiej, a nie Bóg. A przecież wyznawca Chrystusa doznaje bólu ze względu na to, że przez złych ludzi obrażany jest Bóg. A największą szkodę wyrządza sobie ten, kto obraża.

Od wieków chrześcijanie dobrze wiedzieli, że właściwą odpowiedzią na bluźnierstwa, znieważanie Najświętszego Sakramentu i kpiny z Chrystusa jest jeszcze mocniejsze zwrócenie się w Jego stronę, przylgnięcie do Niego przez modlitwę, post i wzrost naszej gorliwości. To, co zepsute, trzeba naprawić. Modląc się, poszcząc czy uczestnicząc w nabożeństwach naprawiamy swoją relację z Bogiem i może przez nasze wstawiennictwo pomożemy w nawróceniu bluźnierców. Cieszy więc inicjatywa katolików francuskich, by poprzez publiczną modlitwę (różańcową) wynagrodzić te znieważania; przyłączmy się do niej.

Nie znaczy, że nie należy podejmować działań w ramach społeczności, by ograniczać możliwości bluźnierstw. W społeczeństwach chrześcijańskich może to być prawo, które nakłada konkretne sankcje za takie wykroczenia. Oczywiście znajdą się środowiska i prawnicy, którzy będą się temu przeciwstawiać. Trudnością może tu być definicja obrazy uczuć religijnych. Gdyby jednak w prawie przyjąć formułę obrazy Boga, to może byłoby łatwiej. Jednak musimy się z tym liczyć, że żyjemy w społeczeństwie, gdzie gotowość do obrony wiary i Pana Boga nie jest na tyle wystarczająca, by prawo chroniło nas przed bluźnierstwami. Musimy być przygotowani na takie incydenty. Jednak nie powinniśmy milczeć i nazywać to po imieniu, a także protestować, że nie zgadzamy się na takie traktowanie. Milczenie i niereagowania rozzuchwala przeciwników i idą dalej.

A jednocześnie trzeba postawić sobie pytanie, czy Kościół, zarówno część hierarchii jak i wiernych, nie ułatwiają podejmowania działań bluźnierczych przez brak należytego szacunku dla Jezusa i należnego oddawania chwały Bogu? W szczególności mam na myśli brak poszanowania dla Najświętszego Sakramentu. Gdy uważa się, że względy ludzkie są ważniejsze niż hołd oddany Bogu. Dopuszczenie do przyjmowania Komunii św., „na rękę” jest tego ewidentnym przykładem: w ten sposób dopuszcza się do upuszczenia na podłogę cząsteczek Hostii – Pana Jezusa i mimowolne deptanie. Stworzenie tak traktuje swojego Stworzyciela? Jeśli sami wierni traktują tak bezpretensjonalnie Boga utajonego w Najświętszym Sakramencie, to czegóż oczekiwać od przeciwników Kościoła?

Myślę, że te profanacje podczas otwarcia igrzysk olimpijskich powinny pobudzić nas do większej gorliwości i szacunku dla Boga Stwórcy.


Zb.

Polecamy:
KS. TADEUSZ GUZ O DEMONICZNYCH PROFANACJACH NA IGRZYSKACH WE FRANCJI
www.youtube.com/watch?v=VrtoG2h3iWg