Spróbuję zmierzyć się z tematem działania Ducha Świętego w Kościele. Twierdzi się, że Duch Święty został w szczególny sposób wylany w Kościele w naszych czasach, i że wciąż trzeba się modlić o Jego „wylanie”. Wspólnoty ukazujące szczególną obecność Ducha Świętego pojawiły się najpierw w odłamach protestanckich i z czasem idea ta została przeniesiona do Kościoła katolickiego; pojawiły się wspólnoty Odnowy w Duchu Św. Czy Bóg mógł posłużyć się heretykami dla odnowy Kościoła? Bóg wszystko może; mógł z prześladowcy Szawła uczynić Apostoła narodów - św. Pawła. Jednakże Paweł poddał się weryfikacji apostołów, by potwierdzili, że naucza Ewangelię taką, jaką przekazał Jezus Chrystus. Czy nauczanie protestantów zostało zweryfikowane przez Urząd Nauczycielski? Duch Święty jednoczy wiernych, podtrzymuje Kościół w istnieniu. Czy ci, co byli źródłem podziału mogą być narzędziem Ducha Świętego?
Ruch charyzmatyczny „wprowadził” do Kościoła katolickiego kard. L. J. Suenens, czołowy hierarcha Soboru Watykańskiego II. Sobór miał być narzędziem działania Ducha Św., a rezultaty soboru miały prowadzić do wiosny Kościoła. Niestety po soborze nastąpiły nowe podziały i porzucanie Kościoła. Sam zaś kard. Suenens wraz z czołowymi postaciami soboru, takimi jak kardynałowie Alfrink(Holandia), Heenan (Anglia), Döpfner (Niemcy), König (Austria) zorganizowali opór przeciw encyklice Pawła II „Humanae vitae”. Czy takie przeciwstawienie się nieomylnemu nauczaniu papieskiemu mogło być owocem Ducha Św.? I czy po Soborze Watykańskim II nastąpiła wiosna Kościoła, czy raczej kryzys i wzrastający zamęt? Czy takie są owoce Ducha Św.?
Zgodnie z nauczaniem św. Jana Apostoła: „Umiłowani, nie dowierzajcie każdemu duchowi, ale badajcie, czy są z Boga” (1 J 4, 1), tzn. Sprawdzajcie, czy są to prawdziwe charyzmaty.
By przybliżyć osobę Ducha Świętego i Jego działanie, skorzystam z opracowania o. Placyda Ogórka OCD (Czy rzeczywiście nowe zesłanie Ducha Świętego?).
„Prawda o Trójcy Świętej została przekazana nie jako przedmiot do dyskusji, ale jako przedmiot wiary. Prawda o Trójcy Świętej, a więc i o Duchu Świętym, wiąże się ściśle z działaniem poszczególnych Boskich Osób: z dziełem stworzenia, dziełem odkupienia i dziełem uświęcenia. Ale gdy o Ojcu i Synu możemy powiedzieć względnie dużo, Duch Święty pozostaje dla nas wciąż Bogiem mało znanym.
Chrześcijanin już w sakramencie Chrztu otrzymuje pełnię Ducha Świętego. Duch Święty nie potrzebuje przychodzić (na nowo), jest On w pełni obecny od samego początku życia chrześcijańskiego, choć uświadomienie sobie tej rzeczywistości będzie mogło nastąpić dopiero później, gdy dziecko osiągnąwszy dojrzałość potwierdzi, że przyjmują wymagania warunkujące otrzymanie Chrztu. Duch Święty jest w nim; obietnica Boga została spełniona: człowiek ochrzczony jest mieszkaniem Trójcy Świętej. Chrześcijańska świętość jest przede wszystkim darem otrzymanym w sakramencie Chrztu św., a następnie zadaniem by tę świętość utrzymać.
Duch Święty jest darem, który pozostaje, to my musimy pozwalać Mu sprawiać w nas, byśmy „chcieli i działali”. To my dzięki połączonemu wpływowi łaski i naszej wolności dajemy Mu możliwość działania.
W Kościele zawsze istniał ruch odnowy, ciążą na nim bowiem ludzkie ograniczenia, które sprowadzają niejednokrotnie na drogi przeciętności i marazmu. Ciągle muszą się w nim budzić ruchy odnowy, których inicjatorem jest (był i będzie) Duch Święty”. Duch Święty wzbudzając w Kościele w różnych wiekach odnowicieli i reformatorów, czyni zawsze „wszystko nowe”, zarówno dawniej, jak i obecnie. Przyjmować zaś pogląd, iż epoka, w której żyjemy, jest wyjątkowa w zestawieniu z poprzednimi, mógłby okazać się naiwny, a niekiedy wprost doktrynalne błędny.
Przed odejściem ze świata Chrystus zapowiedział Apostołom, że ześle im Swego Ducha, którego pełnię On posiadał. Odszedł właśnie po to, aby i oni mogli tego Ducha otrzymać. Duchowi Świętemu przysługuje ta sama funkcja wiązania, łączenia ze sobą Osób. Dzięki tej właśnie mocy wiązania ze sobą osób Duch Święty wiąże Osobę Chrystusa-Kapłana z osobą człowieka-kapłana. W świetle tej nauki o Duchu Świętym staje się zrozumiała obecność Chrystusa we wszystkich sakramentach, w których szafarz działa nie we własnym imieniu, lecz w imieniu i mocą Chrystusa jako Dawcy Ducha Świętego. Początkiem tego działania jest sakrament Chrztu.
Nie należy rozdzielać hierarchii i charyzmatów, ani też dzieła Syna i dzieła Ducha. Kościół jest owocem posłannictwa dwóch Osób Boskich, Syna, który przyjmuje Ciało, i Ducha, który został zesłany, aby ludzka wspólnota, wspólnota wiernych, stała się Ciałem Chrystusa i sakramentem powszechnego zbawienia. Jedynie przez Ducha Świętego prawdziwie poznajemy i kochamy Jezusa, a przez Niego dochodzimy do poznania i miłości Ojca.
Duch Święty działa w sakramentach i najintensywniej w Eucharystii., dzięki Niemu Ciało i Krew Chrystusa są obecne na ołtarzu, a także są one obecne w nas. Bez słów uzmysławia nam również, że jest to "drogocenna krew Chrystusa" przelana za każdego z nas, uczy nas "zważać na ciało Pańskie" i zgłębiać niewyczerpaną tajemnicę odkupienia, które dokonuje się w nas za każdym razem, kiedy w pełni uczestniczymy w Eucharystii.
Koniecznym warunkiem skuteczności uświęcającego działania Ducha Św. jest, aby człowiek został wewnętrznie wyzwolony i oddzielony od „świata”. Pojęcie świat to zbiorowa nazwa obejmująca tych, którzy pragną doczesnych i cielesnych rzeczy jako ostatecznego celu. W tym świecie, obcym działaniu Ducha Św., rządzi ułuda i egoizm, bo „książę tego świata” jest „ojcem kłamstwa”. Duch Św., którego Jezus otrzymuje od Ojca i posyła do ludzi, aby przebywał w ich sercu, jest „Duchem prawdy, którego świat nie może przyjąć”, gdyż Go nie widzi, ani Go nie zna. Odnowa życia chrześcijańskiego w Duchu Świętym nie jest wydarzeniem jednorazowym. Winna ona nieustannie trwać w Kościele”.
Niestety, w krajach Ameryki Południowej pojawiają się wspólnoty protestanckie, które przejmują wiernych Kościoła katolickiego. Wspólnoty protestanckie przekształcają się i w większości są to wspólnoty zielonoświątkowe. Głosząc prosty przekaz o uzdrowieniu i zasilane sporymi funduszami z USA, przyciągają do siebie katolików.
W Kościele zdarzają się prorocy, którzy przywołują szczególne działanie Ducha Św.; jednak jest to rzadkie. Duch Św. działa w sposób zwyczajny prowadząc Kościół, pomagając rozpoznawać Słowo Boże. Są jednak tacy, którzy chcą, aby przyjmowanie przez nich ducha tego świata było nazywane wylaniem Ducha Św.
Wydaje się, że potrzebna jest pewna powściągliwość co do działania wspólnot charyzmatycznych w Kościele katolickim, które w dużym stopniu bazują na emocjach, a nie na rozeznaniu rozumowym. Warto wysłuchać rozmowy z Jackiem Schmidtem, który był liderem takiej wspólnoty: https://pl1.tv/title/myslenie-wielu-ksiezy-jest-przeorane-herezjami-protestanckimi/ w szczególności z ostrożnością podchodzić do tzw. kursu alfa.
Zb.
