B. Ratter: Wdzięczni za postawę ks. T. Iaskowicza Zaleskiego w obronie wiary i Ojczyzny
data:06 lutego 2024     Redaktor: Anna

W święto Matki Boskiej Gromnicznej 2 lutego 2024 r. w Kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze odprawiona została Msza św. za duszę śp. Księdza Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego. Był prawnukiem brata abp lwowskiego Izaaka Isakowicza, który pisał w 1861 roku: "Ormianie polscy stoją niezachwiani wszyscy po stronie dobrej sprawy i dobrej wiary. Szczerze oni ukochali tę ziemię, która ich tak gościnnie przyjęła, dlatego też ku pospolitemu dobru tego narodu pracowali, dzielili wiernie wszystkie szczęsne i nieszczęsne koleje jego losu; z nim razem cieszyli się oni w dniach jego szczęścia, z nim razem boleli i cierpieli oni w dniach jego niedoli…stawali wspólnie z innymi w obronie wiary świętej i ojczyzny."
Takim był śp. Ks. Tadeusz Isakowicz - Zaleski .

W Mszy św. uczestniczyli pielgrzymi ze Stowarzyszenia Pamięci Polskich Termopil i Kresów w Przemyślu, przedstawiciele Światowego Kongresu Kresowian, Stowarzyszenia Upamiętnienia Ofiar Zbrodni Ukraińskich Nacjonalistów z Wrocławia, Stowarzyszenia „Wspólnota i pamięć” i sympatycy.

Polacy, wdzięczni za nieugiętą postawę ks. Tadeusza Iaskowicza Zaleskiego w obronie wiary świętej i Ojczyzny Polski,  wierni jego pamięci Polacy wypędzeni z Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej, dla których ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski był duchowym przywódcą i którym wiernie towarzyszył podczas wszystkich zjazdów, konferencji, spotkań i pielgrzymek na Jasną Górę, oczekują przyznania pośmiertnie śp. ks. Tadeuszowi Isakowiczowi Zaleskiemu  należnego Mu Orderu Orła Białego.

Niezłomny w prawdzie człowiek, serdeczny i wytrwały opiekun osób niepełnosprawnych i poszkodowanych, strażnik pamięci o ukraińskim ludobójstwie na ludności sześciu województw Rzeczypospolitej Polskiej, oraz o ludobójstwie dokonanym przez rząd turecki na Ormianach w 1915r. jest godny tego odznaczenia. Służył Polakom i Polsce.

Pielgrzymi wracając do Przemyśla odmówili modlitwę przy grobie śp. ks. Tadeusza w Rudawie. Wspomnienie z pobytu w Fundacji św. Brata Alberta w Radwanowicach:

Przyjaciel księdza Tadeusza, członek Zarządu Fundacji św. Brata Alberta płakał razem z nami kiedy wspominał księdza. Pan Grzegorz Popadiak oprowadził nas po Ośrodku, byliśmy w prywatnej kaplicy ks. Tadeusza. Wielkie  wzruszenie przeżyliśmy idąc Kresową drogą Krzyżową, która została przez księdza zaprojektowana w starym dzikim sadzie. Modliliśmy się wspólnie w kościele i na grobie księdza. Padał dość spory deszcz i my płakaliśmy w tym deszczu na pożegnanie księdza Tadeusza i miejsca które stworzył i któremu poświęcił serce.

„Możemy z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że tzw. poprawność polityczna jest nienawiścią do dobra za to, że jest dobrem. Poprawność polityczna jest swoistym amerykańskim i dywersyjnym bolszewizmem, który jak inne znane nam antychrześcijańskie ideologie (bolszewizm, faszyzm, nazizm niemiecki-hitleryzm, nazizm ukraiński- banderyzm) stanowi zagrożenie dla ludzkości”. (prof. Czesław Partacz).

Fragment KAZANIA na uroczystość Najś. JP. Maryi Gromnicznej abp Izaaka Isakowicza zwanego „Złotoustym” z r.1878

Piękne, wzniosłe, pełne nauki i prawdy zdarzenia stawia nam przed oczy uroczystość dzisiejsza. -Ten, który w piśmie nazwany jest wiecznym, którego dni przed słońcem i księżycem, który po imieniu woła gwiazdy niebieskie, który z łona Ojca zstąpił na ziemię dla zbawienia ludzkiego, dziś jako niemowlę stawiony jest Panu; jako święta, najwonniejsza ofiara na zgładzenie grzechu ludzkiego narodu stawiony przedwiecznemu Ojcu swojemu. (…) Lecz niestety! nie wszyscy wiernie służyć Mu chcemy, nie wszyscy zapatrując się na ową wiekuistą koronę żywota, ten nie zwiędły wieniec chwały wysłużyć sobie pragniemy! Wielu z nas służbę świata nad służbę Boga przenosi!
Słuchacze moi! Już ośmnaście wieków minęło, odkąd słowo najsłodsze Zbawiciela Pana zabrzmiało w uszach narodu ludzkiego: „Weźmijcie jarzmo moje na się, a znajdziecie odpoczynek duszom waszym, albowiem jarzmo moje wdzięczne jest, a brzemię moje lekkie“ (Math. 1129.) Miliony odtąd sprawiedliwych dźwigając ochoczo to słodkie brzemię Pańskie sławili dobroć i niepojęte miłosierdzie Boże, a jednak świat aż dotąd jeszcze -jeszcze w dniach naszych śmie to jarzmo Pańskie nazywać twardem, ciężkiem, niewdzięcznem i nieznośnem. On wszelkiemi siłami stara się obrzydzić zwolennikom Jezusa to słodkie i lekkie, nad wszelki wyraz przyjemne a nad skarby wszelkie najkosztowniejsze brzemię Jego.

I niestety! zbyt łatwo udaje się światu przewrotna sprawa jego. Służbę Boga, służbę wierną, szczerą, stateczną i gorliwą, w najczarniejszych on przedstawia kolorach zwolennikom swoim, niby jaką straszną, okropną, bezdrożną, bezwodną pustynię, na której nie ujrzysz milutkiego kwiatu, ani pieszczącej oko zieleni, w jakiej nie znajdziesz miejsca wypoczynku, ani w cieniu drzewa od skwarnego słońca ochłody, gdzie zewsząd zgroza, zewsząd trwoga, zewsząd strach i bojaźń i narzekanie bez końca, a żadnej nie masz, ani znaleźć możesz dla serca pociechy. Tak przedstawia świat służbę wierną Boga. I aby nas tym łatwiej zwabić do posługi swojej, obiecuje nam zbyt łatwo kłamaną hojnością tysiączne pociechy swoje, rozściela przed nami drogę przestronną, ukraszoną różnobarwnemi kwiaty, po której, bezczelnie zaręcza, iść można bezpiecznie; radośnym okrzykiem śmie on zachwalać bankiety i stoły, jakie zastawia gorliwym służalcom swoim, i wysoko ręką zbrodniczą podnosząc puchar obiecanej przez się pomyślności, zaprasza wszystkich wołając głośno w ich uszy: „Pójdźcie! pijcie do sytu i upajajcie się winem mojem, winem szczerem radości i szczęścia, jakem dla was namieszał.“

Tak świat przemawia! A człowiek, co to zwykle z pozoru sądzi, a gruntu i istoty rzeczy nie bada, zbyt chciwie nadstawia uszy swoje, zbyt lekkomyślnie wierzy tym wzniosłym, tym wspaniałym i hojnym obietnicom jego; i nie pytając wcale, co będzie dalej? czyli w onym kielichu, na samem dnie jego nie ma trucizny? trucizny mocnej, śmierć sprawiającej, która wszelkie pociechy jego w żółć gorzką zamieni, pije do woli z tej zaklętej czary, leci lekkomyślnie w objęcie świata, lekkomyślnie poświęca mu wszystkie prace i trudy, i porzucając Tego który w obietnicach swoich jest najwierniejszym, i zrzucając z siebie słodkie jarzmo Jego, na nieszczęście swoje i zgubę najpewniejszą, wierzy onemu, który nazwany jest w piśmie mężobójcą i kłamcą od początku. Tak pospolicie dzieje się na tej ziemi! (Kazania i nauki na wszystkie uroczystości w przeciągu całego roku przez ks. Kanonika Isaaka Isakowicza, Proboszcza Ormiańsko Katolickiego w Stanisławowie, w duchu nauki kościoła katolickiego napisane i wiele skutecznych do podniesienia wiary, dobrych obyczajów i prawdziwej pobożności pobudek zawierające, pozwala się przedrukować. Proboszcza Ormiańsko Katolickiego w Stanisławowie wydane we Lwowie Nakładem i Drukiem Wojciecha Manieckiego w 1878).

Bożena Ratter






Informujemy, iż w celu optymalizacji treści na stronie, dostosowania ich do potrzeb użytkownika, jak również dla celów reklamowych i statystycznych korzystamy z informacji zapisanych w plikach cookies na urządzeniach końcowych użytkowników. Pliki cookies można kontrolować w ustawieniach przeglądarki internetowej. Korzystając z naszej strony, bez zmiany ustawień w przeglądarce internetowej oznacza, iż użytkownik akceptuje politykę stosowania plików cookies, opisaną w Polityce prywatności.