Niektórzy z Państwa słusznie się domyślą, że tytuł dzisiejszego felietonu nawiązuje do tytułu bestsellera wydanego w 1992 roku przez Al Gora ówczesnego senatora z Tennessee pt. „Ziemia na krawędzi”. Późniejszy vice prezydent USA oraz laureat nagrody Nobla (2007) podjął temat ochrony planety dokładnie w roku, w którym odbyła się jedna z tzw. wielkich konferencji ONZ w Rio de Janeiro dotycząca środowiska i zrównoważonego rozwoju, który - jak Państwo wiecie - usiłuję od lat ukazać w świetle badań M.A. Peeters, jako ideologię postmodernizmu, który nie tylko porzuca prawdę o człowieku, ale i zaprzecza temu, co odpowiada naturze rzeczy. I biografia Ala Gora pokazuje, że rzeczywiście okazuje się on propagatorem utopii rzekomego zagrożenia planety zanieczyszczeniem i ociepleniem oraz zwolennikiem powiązanej z nią legalizacji związków osób tej samej płci. W Polsce został uhonorowany tytułem doctora honoris causa przez Uniwersytet Adama Mickiewicza.

 

Dziś możemy próbować dowodzić, że to raczej człowiek znalazł się na krawędzi po latach światowej polityki, która w centrum stworzenia – zamiast człowieka – postawiła Ziemię. Możemy, choć przeciw prawdzie faktów skierowano potężne siły, by zglobalizować to, co jest nieracjonalne - - ideologię. Sam Al Gore zorganizował wielkie koncerty promujące temat „przetrwania planety” Live Earth 7. 07. 2007 r., których oglądalność wyniosła 2 miliardy widzów.

 

Od 33 lat, tzn. od pierwszej konferencji oenzetowskiej lat 90. jesteśmy poddani polityce systemowego degradowania miejsca człowieka we wszechświecie. Ale nie każdego… , bo ci, którzy wyprodukowali ten system, sytuują się poza nim – niczym kolejni nadludzie. Żałuję więc, że z głębokich analiz dr M.A. Peeters nie korzystają polscy decydenci. Może zrozumieliby, że miękko weszli w system tzw. dostępu do wszystkiego, co jest strategicznym trickiem ideologii postmodernizmu, oferującej wszystko dla wszystkich.

 

Nikogo, kto poznał prace dr Marguerite Peeters, nie przekona język, którego decydenci używają w swojej argumentacji. M. A. Peeters go rozkodowała jako język niosący nową etykę globalną promującą fałszywą antropologię gender, degradującą człowieka z osoby do popędu. Niestety, tym rozkodowanym językiem posługują się w swoim wystąpieniu Państwo z MEiN i UNICEF, przekonując, że edukacja włączająca to nie ideologia. Miało to miejsce podczas ubiegłopiątkowej Konferencji na UW pt. „Dziecko jest dzieckiem. Krajowy dialog na temat dostępniej i włączającej edukacji”.

 

Tymczasem często powtarzane słowo „dostępność” i „wykluczenie” tylko potwierdza ideologiczny charakter programu - słowo-tworów ideologii postmodernizmu holowanej przez możnych tego świata jest ponad 200. Na tyle dużo, by wypierać naturalny język nazywający rzeczywistość i zmieniać ludzi-osoby w łatwo sterowalną masę. Ale kogo to obchodzi? Może tych, którzy wiedzą o znaczeniu rozumienia człowieka jako osoby i widzą, że to człowiek znalazł się na krawędzi przepaści, pchany w mroki zinstytucjonalizowanej, nielogicznej utopii.

 

Aldona Ciborowska

 

[wersja autorska tekstu, który ukazał się w Naszym Dzienniku]