Jego opozycyjna postawa wobec reżimu Łukaszenki i pokojowa działalność na rzecz demokracji i obrony praw człowieka musiała wzbudzić uznanie. Ale najwyższe uznanie i prestiżowe wyróżnienia muszą być niestety okupione cierpieniem, będącym dowodem niezłomności. Takim cierpieniem dla Alesia Bialackiego było białoruskie więzienie, kolonia karna o zaostrzonym rygorze i konfiskata mienia.

                Dlatego w momencie docenienia jego postawy przez królewską Akademię Szwedzką należy przypomnieć, jak doszło do aresztowania Alesia Bialackiego w 2011 roku. Reżim białoruski szukał pretekstu do zatrzymania opozycjonisty. W tym celu zwrócono się do Polski o pomoc prawną. I Łukaszenka tę pomoc otrzymał! Prokuratura Generalna przekazała Białorusi informacje o polskim koncie Bialackiego, z którego wspierani byli białoruscy opozycjoniści. To właśnie na podstawie tych danych przekazanych przez Polskę rządzoną wtedy przez Donalda Tuska skazano Bialackiego na 4,5 roku więzienia o zaostrzonym rygorze. Głównym powodem skazania było bowiem zatajenie dochodów przechowywanych na kontach bankowych w Polsce i na Litwie. W odpowiedzi na interpelację sejmową podsekretarz stanu w MSZ stwierdziła: „… ministerstwo zorganizowało specjalne spotkanie międzyresortowe, podczas którego ostrzegło polskie instytucje państwowe, w tym Prokuraturę Generalną, przed pochopnym udostępnianiem danych na Białoruś. Te starania, jak wiemy, okazały się nieskuteczne i dane bankowe A. Bialackiego w czerwcu 2011 r. prokuratura niestety przekazała na Białoruś. Minister R. Sikorski wielokrotnie przepraszał w imieniu Polski za ten karygodny błąd˝

                Czy rzeczywiście był to „karygodny błąd”? Czy w tak ważnej sprawie taka instytucja, jak Prokuratura, może po prostu popełnić błąd? Wniosek białoruskiego reżimu po tym, jak trafił do Prokuratury Generalnej, został przekazany do Prokuratury Okręgowej, a później Rejonowej. I na każdym szczeblu rozpatrywania tej sprawy popełniano i powielano ten sam błąd? Sprawa Bialackiego nie mogła też umknąć uwadze urzędników w gąszczu wielu podobnych spraw. W tamtym okresie Białoruś skierowała do Polski zaledwie 3 podobne wioski o pomoc prawną. W dwóch sprawach Polska odmówiła udzielenia pomocy prawnej, a w przypadku sprawy Bialackiego zdecydowano udostępnić dane, które stały się podstawą do wydania wyroku skazującego na 4,5 roku więzienia.

                Może więc nie był to „karygodny błąd”, może był to efekt wcielania w życie deklaracji Donalda Tuska z sejmowego expose: „Chcemy dialogu z Rosją, taką, jaka ona jest”. Jak widać podjęto też dialog z Białorusią „taką jaka ona jest”. I teraz po 11 latach, pośrednio dzięki decyzjom ówczesnych instytucji polskiego państwa rządzonego przez koalicję PO-PSL, możemy mówić o polskim wkładzie w pokojową Nagrodę Nobla dla Alesia Bialackiego. Haniebny to wkład.

Marcin Bogdan