Perfekcyjny w działaniach, które miały wpływ na politykę, a nie były polityką. Nie posiadał nic i nie miał żadnych dochodów, a płacił największe podatki, aby być jak go nazywano „robotnikiem duchownym” i móc duszpasterzować. Uważany za przestępcę, wroga systemu, agenta Watykanu, a

mimo to miał w społeczeństwie największy autorytet.

   Niezwykła historia życia Ks. Władysław Bukowińskiurodził się 22 grudnia 1904 roku w Berdyczowie na ziemi kijowskiej. Został ochrzczony w parafialnym kościele św. Barbary 26 grudnia tegoż roku, otrzymując imiona: Władysław Antoni. Jego ojciec Józef-Cyprian, pochodził z rodziny ziemiańskiej, Matka ks. Władysława Jadwiga Scipio del Campo pochodziła ze spolszczonej rodziny włoskiej. Zmarław roku 1918 w Płoskirowie na Podolu. Mały Władysław wykazywał ogromne zdolności intelektualne, dlatego 1914 rozpoczął naukę w rosyjskim gimnazjum w Kijowie, następnie uczył się w Żmerynce na Podolu, a od roku 1917 uczęszczał do polskiego gimnazjum w Płoskirowie. W roku 1920, uchodząc przed bolszewicką inwazją, przybył do Krakowa. W 1926 roku otrzymał tytuł magistra prawa i w tym samym roku wstąpił do seminarium duchownego i rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Święcenia kapłańskie otrzymał w katedrze krakowskiej na Wawelu 28 czerwca 1931 r. Podsumował ten okres studiów To, co ja wyniosłem z pomagało zachować godność osobistą i kapłańską. Od 1931 roku pracował jako katecheta w gimnazjum w Rabce, a od 1935 był wikariuszem i katechetą w szkole powszechnej w Suchej Beskidzkiej. Po roku na własną prośbę wyjechał na Kresy Wschodnie i został proboszczem katedry w Łucku. W 1940 roku został aresztowany za pomoc zesłańcom, a po roku został cudownie uratowany.

W 1945 roku został aresztowany i oskarżony o zdradę władzy radzieckiej na rzecz Watykanu i za nielegalną działalność duszpasterską został skazany zaocznie na 10 lat karnych obozów pracy. Tam, po wyczerpującej, kilkunastogodzinnej pracy odwiedzał chorych w więziennym szpitalu, umacniał współwięźniów w wierze i nadziei, udzielał sakramentów, prowadził rekolekcje w różnych językach. Swoją codzienną Eucharystię przeżywał szczególnie: sprawował ją bardzo wcześnie rano, gdy jeszcze wszyscy spali, klęcząc na pryczy, która była zarazem ołtarzem, w więziennych łachmanach zamiast ornatu. Nigdy nie skarżył się na tych, którzy go skazali, czy też źle traktowali. W 1954 roku został zwolniony z obozu i zesłany do Karagandy, gdzie natychmiast podjął tajne duszpasterstwo wśród Polaków i Niemców. Był pierwszym księdzem katolickim, który przybył do Karagandy. W czerwcu 1955 roku odrzucił propozycję powrotu do Polski i zdecydował się zostać obywatelem ZSRR, by móc pozostać na stałe w Kazachstanie. Prowadził wyprawy misyjne w okolice Ałma-Aty do polskich przesiedleńców, gdzie od 20 lat nie było kapłana. Poza tym był

jeszcze w Aktiubińsku i Semipałatyńsku i cztery razy w Tadżykistanie. W 1958 roku został aresztowany i uwięziony za działalność religijną. Ks. Bukowiński - jak sam pisał- spędził w więzieniach i obozach pracy 13 lat, 5 miesięcy i 10 dni. W latach 1965, 1969 i 1972 przyjechał do Polski. Spotykał się z kard. Karolem Wojtyłą, który żywo interesował się sytuacją w Kazachstanie. Zmarł w Karagandzie 3 grudnia 1974 roku. Umarł z różańcem w ręku. To, co wyróżniało ten okres pracy w Kazachstanie, to posługa szafarza Bożego Miłosierdzia. Jego życie można zawrzeć w słowach: HEROIZM MIŁOSIERDZIA Duchowość Ks. Władysław Bukowiński to kapłan, który w dłoniach opatrzności Bożej, przeżył piekło wojny,

łagrów i komunizmu z podniesioną głową, uśmiechniętą twarzą i szczerym poczuciem humoru. Zakazywano mu ewangelizacji, a on dotarł wszędzie. Prześladowany, nie narzekał na swój los, a w każdej sytuacji zdawał się na Bożą opatrzność i cichutko na palcach odmawiał różaniec. Mimo

zakazów modlił się za prześladowców. Nie był przygnębiony i wcale nie uważał się za ofiarę losu. Wręcz przeciwnie, dziękował Bogu za

wszystko. Pisał do przyjaciół: zawsze byłem i dotąd jestem właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Wielki katecheta, kaznodzieja, niezłomny sługa konfesjonału i wierny Eucharystii. W warunkach nieludzkich zdobywał szczyty człowieczeństwa, zło zwyciężając dobrem. Wiele razy

skazywano go na więzienia i łagry, a on i tam służył z radością Bogu i ludziom. Jest dla nas przykładem wiary i zaufania Bogu, a także miłości do wrogów niespotykanej w ówczesnych warunkach. Nie dał się zarazić nienawiścią. Perfekcyjny w działaniach, które miały wpływ na politykę, a nie były polityką. Nie posiadał nic i nie miał żadnych dochodów, a płacił największe podatki, aby być jak go nazywano „robotnikiem

duchownym” i móc duszpasterzować. Uważany za przestępcę, wroga systemu, agenta Watykanu, a mimo to miał w społeczeństwie największy autorytet. Tam, gdzie bezprawie, upominał się o prawo. Tam, gdzie niszczono godność człowieka, potrafił ją obronić. W tym systemie bezbożnym miał odwagę powiedzieć: Każdy człowiek ma prawo do Boga. To właśnie w warunkach beznadziejnych i po ludzku bez wyjścia spełniały się jego słowa: Gdziekolwiek byłem, widziałem celowość tego, że tam właśnie byłem. W tych warunkach zakazów zgromadzeń dla wierzących, bez świątyni tworzyły się wspólnoty chrześcijan wśród zesłańców – domowe kościoły – na wzór pierwszych chrześcijan. Swoim świadectwem życia stał wzorem jako prawdziwy przyjaciel Boga i Człowieka Kult Od początku wierni uważali go za świętego. Szczególnym znakiem był pogrzeb w Karagandzie, w

którym uczestniczyły tłumy wiernych, mimo wielkiego mrozu i oddalonego od kościoła o kilkanaście kilometrów cmentarza. W następnych latach obejmowali go żywą i wdzięczną pamięcią. Dlatego jego grób przeniesiono na teren przy świątyni - katedry św. Józefa w Karagandzie. W roku 2008 wybudowano nowy grób w katedrze i tam złożono jego ciało. Grób ten odwiedzali wierni, prosząc Boga o potrzebne łaski za jego wstawiennictwem. Wielu pragnęło, by ogłosić go błogosławionym. Przekonanie o świętości i niezwykłości posługiwania w Kazachstanie było rozpowszechnione wśród wiernych już przed jego śmiercią. O tym był przekonany jego kolega o. Klemens Świżek, dlatego zaraz po śmierci poprosił, aby jego pisma i listy złożyć w Archiwum Naszej Przeszłości u misjonarzy na Stradomiu. Większość tych pism i listów tam się zachowała. Jednak przez ponad 30 lat nie było możliwości, by rozpocząć proces kanonizacyjny. Najpierw nie pozwalał na to reżim komunistyczny, a po roku 1990 kościół na tym terenie nie był w stanie podjąć się tego zadania. Chociaż proces diecezjalny rozpoczął się 19 czerwca 2006 roku, a zakończył w roku 2008, to poniekąd rozpoczął go jeszcze św. Jan Paweł II. W czasie swojego pobytu w Kazachstanie w 2001 roku, do zgromadzonych rzesz w Astanie powiedział: „Wiele mówił mi o was niezapomniany Ks. Władysław Bukowiński, którego wielokrotnie spotykałem i zawsze podziwiałem za kapłańską wierność i apostolski zapał. Jemu i zesłańcom pragnę w imieniu całego Kościoła złożyć hołd”[1]. W roku 2009 napisano Positio i złożono je w Kongregacji 9 listopada 2012 roku. W następnych latach miała miejsce ocena przez teologów i biskupów. Wydanie dekretu przez Ojca Świętego o heroiczności cnót miało miejsce 22 stycznia 2015. Szybko postępujący proces wymagał opracowania kolejnego Positio o cudzie – super miro i oceny przez teologów i biskupów. Dekretem 15 grudnia 2015 Papież zatwierdził cud. Beatyfikacja ks. Władysława Bukowińskiego miała głębokie znaczenie przede wszystkim dla Kazachstanu, na terenie którego pracował najdłużej i tam też zmarł. Jest pierwszym katolickim Sługą Bożym w obrządku łacińskim, którego grób znajduje się w Kazachstanie. Prawie wszyscy świadkowie mówią, że ks. Władysław będzie ich inspirować do pojednania i służby. Jest patronem m. in. kapłanów, spowiedników, więźniów, zesłańców i emigrantów, rodzin, pedagogów, polityków.

Wspomnienie – w Kazachstanie i w archidiecezji Krakowskiej 20 czerwca,

 

 

Módlmy się:

 

 

 

Módlmy się: Boże Ojcze, który zleciłeś duszpasterską posługę Twemu słudze Błogosławionemu

 

 

 

III DZIEŃ: Boże, Twój Sługa, Błogosławiony Władysław stał się nieustraszonym Apostołem

 

 

 

 

 

 

 

Dzięki Ci Boże za naszą Ojczyznę i Kazachstan uświęcone krwią męczenników i bohaterów.Ratuj nasze kraje od nieszczęść, zdrady, zaćmienia umysłów, niszczenia sumień, a nade wszystko od utraty wiary. Spraw bypoznały to, co służy pokojowi. Wlej w nasze serca twórczą miłość i