Poznań, 7 czerwca 2022  

                                                                                  OŚWIADCZENIE
Szanowni Państwo!  
W dniu dzisiejszym spotkał mnie szczególny, podwójny zaszczyt. Rada Miasta Poznania poddała pod głosowanie wniosek o przyznanie mi tytułu zasłużonego dla miasta Poznania. Nie marzyłem o takim honorze, tymczasem przypadł mi honor znacznie większy: zaszczyt bycia jawnym znakiem sprzeciwu wobec próby kneblowania wolności słowa. Wniosek bowiem przepadł w głosowaniu, ponieważ część radnych uległa naciskowi aktywistów LGBT+ i przedstawicieli nurtu gender, którzy napiętnowali moje wypowiedzi jako obraźliwe dla osób homoseksualnych.  

Nie do mnie należy zaprzeczanie lub potwierdzanie subiektywnych odczuć innych osób. Emocje nie są obiektywne. Natomiast w obiektywnej ocenie moje wypowiedzi trudno uznać za obraźliwe. Owszem, są wysoce krytyczne wobec ruchu LGBT+ i wobec nurtu gender, które uważam za społecznie szkodliwe i oparte na ideologii. Reprezentują one wpływowe lobby, które przedstawia się jako ruch osób prześladowanych, wszelkimi środkami próbując ograniczać wolność słowa myślących inaczej. Jednym ze sposobów unieszkodliwiania adwersarzy jest psychiatryzacja dyskursu poprzez użycie medycznych w swojej genezie terminów „homofob”, czy „homofobia”, co sugeruje, że osoba krytyczna wobec ruchu LGBT+ miałaby być dotknięta jakąś psychiczną skazą. Tymczasem do krytyki, nawet ostrej, każdy ma pełne prawo. Moje wypowiedzi zyskują zresztą potwierdzenie, po pierwsze, w licznych publikacjach naukowych; po drugie, mają oparcie w szerokiej opinii ludzi myślących racjonalnie; wreszcie, zgadzają się z Katechizmem Kościoła Katolickiego, który nikogo nie obraża.  

Szczególną wymowę nadaje temu wydarzeniu fakt, że pracuję w Instytucie Historii Sztuki UAM, jednostce, która bodaj jako pierwsza w Poznaniu i jedna z pierwszych w Polsce, począwszy od lat 90., dopuściła do głosu i zatrudniła badaczy nurtu gender, z którymi wielokrotnie, zgodnie z etosem akademickim, odbywaliśmy debaty i choć wzajemnie nie akceptowaliśmy swoich poglądów, to jednak nikomu nie odmawialiśmy prawa do ich głoszenia. Dodam, że nie do mnie należał i należy prym w tych debatach. Jestem jednym z wielu. Dziś uczniowie i koledzy tych, którym daliśmy wolny głos, chcą nam samym ów wolny głos odebrać. Bo nie jest żadnym problemem, że Jacek Kowalski nie otrzyma tytułu zasłużonego dla Miasta Poznania. Problemem jest natomiast, że grono ideologów zmusza wszystkich pozostałych albo do milczenia, albo do publicznego piętnowania wypowiedzi, które nie tylko całkowicie mieszczą się w granicach prawa i przyjętego dotąd obyczaju, ale też przekazują zdanie większości świadomych swojej wiary katolików.  

                                                 dr hab. prof. UAM Jacek Kowalski