Nieproszona

Choroba nie ma zwyczaju aby pytać
o pozwolenie
Przychodzi nieproszona
Nie martwi się tym że jej nie chcemy

Staje się panią całego życia
Nie pozwala myśleć o czym innym
Wysuwa się na piedestał
Skupia na sobie wysiłek wielu mądrych głów

Nie można jej zostawić tak po prostu
Niech sobie będzie - Jest dokuczliwa
zmusza nas abyśmy ją brali na ramiona
przypomina drogę na Golgotę

W chwilach odwilży odpoczywamy
w podzięce dla Opatrzności żyjemy nadzieją
a może stał się cud i zostałam uwolniona
Od nieproszonego gościa

Bywa tak że Jest ich kilka
żyją ze sobą jakby w symbiozie
stają się krzyżem na drodze do zbawienia
opowiadanie o nich nie pomaga
wedle zasady zdrowy chorego nie zrozumie

Przychodzi czas że właśnie takiego krzyża
nie chcemy go oddać
Jest drogi choć coraz bardziej uciążliwy
A z głębi duszy da się słyszeć coraz częściej
Pomocy moja przyjdź mi na ratunek

Cichutko postękując noc i dzień
Trzeba jakoś wytrzymać trzeba trwać do końca
Panie mój dam radę jeśli mi pomożesz
Bo tylko w Twoich ranach jest nasze zdrowie
I życie wieczne.



Foto: Całodzienne wystawienie Najświętszego Sakramentu
W Kaplicy SS. Felicjanek /Marysin/ - 2015 r.