Dzień wstaje chyba lewą nogą

i w nocnej ciszy dźwięczy deszcz

ptaki już kwilą w gniazdach

- ich chorał jest triumfem świtu,

rozprasza poranny sen...

A w niedostępnych zakamarkach

kryją się nieznani sprawcy,

gdy pokorni mleczarze przymykają oko

na pijanych wracających do domów

bez uśmiechu i bez parasoli

Później na jutrznię dzwonią

i otwierają się kioski,

gazety drżą z wiosennym wiatrem

o wyprzedaży snów i stoczni,

podczas gdy sklepy z alkoholem

przez całą dobę są otwarte,

a dopalacze płoną  na rogach ulic

jak wschodnie wonności

w tym nowym, a już przegniłym państwie

   zwanym Najjaśniejszą,

  ludzie giną na przejściach dla pieszych

i na seansach z seryjnym samobójcą,

choć premier jeszcze dźwiga transparent

z hasłem o Wielkiej Miłości,

gdy służby porządkowe usuwają znicze i kwiaty,

i zabierają  krzyż by nie raził światłem

przechodniów i stróży,

dopalają się coraz niżej gwiazdy...

Ale wszędzie gra coraz głośniej orkiestra

czułej pomocy i wielkiej troski

                                                                                                      Marek Baterowicz, 2012