Miasto zajmowało dominującą pozycję na wybrzeżu Morza Śródziemnego, niedaleko ujścia rzeki Sarno. Jednak los miasta był zdominowany przez wojowniczych Sannitów z gór Irpinii i Sannium, stając się jednym z dobrze kwitnących centrów handlowych wybrzeża.
Faza Sannitycka zainicjowana 425 przed Chr. pozostawiła trwały ślad w charakterze miasta i architekturze. Rzymianie budując Imperium zwyciężyli Sannitów; siłą wojny miasto dostało się cesarstwu, zachowując własny język, instytucje z autonomią i pozostając wiernym Rzymowi, szczególnie w czasie drugiej wojny punickiej, co zaowocowało uznaniem ze strony Rzymu.
Zdecydowanie negatywnie zachowali się podczas wojny społecznej wznieconej przez Italików przeciw Rzymowi w 89 przed Chr. zakończonej oblężeniem Pompejów przez wojsko Sulli, aby po dziesięciu latach poddać się dyktatowi rzymskiemu, stając się typowym osiedlem rezydencyjnym rodów patrycjuszy bogacących się z handlu i roli. Cezar August w mieście dokonał znacznych prac modernizacyjnych i urbanistycznych. Epizodem odnotowanym przez Tacyta, była bójka w amfiteatrze podczas walk gladiatorów z kibicami, w następstwie czego amfiteatr zamknął cezar na dziesięć lat.
Niejako był to znak nadchodzącej tragedii miasta: trzy lata później Pompeje przeżyły trzęsienie ziemi o bardzo poważnych skutkach. Trwały prace odbudowy po pierwszym trzęsieniu ziemi, kiedy 24 sierpnia 79 po Chr. Wezuwiusz niespodziewanie wznowił aktywność erupcyjną, pokrywając Pompeje huraganem popiołów, lapilli z innymi materiałami wulkanicznymi; potoki lawy i błota spływały po stokach wulkanu. Wybuch był tak nagły, że zaskoczył całkowicie mieszkańców, wielu zginęło w trakcie ucieczki. Potęga erupcji zniszczyła szczyt wulkanu i uformowała nowy krater, przez 3 dni trzęsło wybrzeżem Kampanii od Pompei, Herkulanum do Stabi, co opisał Pliniusz Starszy administrator floty mizeńskiej.
Pompeje pokryła ponad 6-metrowa warstwa popiołów dławiąc i niszcząc miasto, utrwalając świadectwa życia w momencie tragedii. Nieliczne szczątki miasta zostały odkryte przed dwustu laty, o czym świadczą widoczne ślady odkopanych zgliszcz przez archeologów. Do chwili obecnej skrupulatnie odkopali spod dużej warstwy tufu już 2/3 miasta, zostało jeszcze 1/3. Ostatnio znaleziono nowe, bardzo cenne artefakty.
Dekoracje w freskach, mozaice budowli stanowią cztery style malarstwa pompejańskiego. Przyczyniają się do zwiększenia zainteresowania i urozmaicenia zwiedzania antycznych ruin:
I. styl, I przed Chr. charakteryzuje się imitowaniem helleńskich polerowanych marmurowych wykładzin.
II. styl końca I przed Chr. wprowadzono elementy sztuki rzymskiej efektu iluzji powiększania ścian – złudzeń architektonicznych z scenami mitologicznymi, religijnymi, historie herosów opowiedziane w żywych barwach polichromii.
III. styl pierwszej ćwierci I po Chr. elementy architektoniczne tracą efekt iluzji i uzyskują walor ornamentalny, a postacie są na czarnym tle.
III. a. styl charakteryzuje okres odbudowy po trzęsieniu ziemi w 62 aż do 79 po Chr. do wybuchu Wezuwiusza podkreślający z teatralną okazałością ornamenty III stylu.
Pieśń przestrzenią duszy. O co prosi noc. „Zgarbione niebo granatem płacze mocą posiadanego bezmiaru dokonuje dzieł swoich, wyzwala pokutę źródłem zrodzone myślenie, potęgą w chaosie. Zapomniane grzechy bólem nie cisną porcją odwetu udzielona chciałby człowiek prawdziwie zapłakać czy życia się zaparł - czy cienia...” - Katarzyna Marciniuk.
Stefan M.
Solidarni 2010 o / Tychy
P o l e c a m:
http://solidarni2010.pl/33478-pompeje-i.html?PHPSESSID=80f2a2223826ea068aec4912293de59f
