W przeprowadzonym w 2011 roku spisie powszechnym, 232 547 osób zdeklarowało kaszubską przynależność narodowo-etniczną. Wśród tych osób, zaledwie 16 377 wybrało narodowość kaszubską jako jedyną. Można zatem stwierdzić, że stosunkowo mały odsetek Kaszubów potwierdził istnienie narodowości kaszubskiej jako jedynej formy samoidentyfikacji. (..)  Uznanie bowiem Kaszubów za oddzielny naród stanowi zagrożenie dla jedności całego narodu polskiego i również osłabia kaszubskość, która czerpała i nadal czerpie z ogólnopolskiego dziedzictwa narodowego.
(...)
Dorobek kulturowy i językowy Kaszub jest imponujący. Świadczy on o ważnej roli jaką odgrywa etniczność u ludzi Pomorza. Kierunek ten powinien być wspierany przez państwo, a Kaszubi powinni dalej budować swoją specyfikę etniczną w oparciu o fundamenty polskości. Od pewnego czasu pojawiają się jednak separatystyczne poglądy, którym jednoznacznie należy się przeciwstawia. Sprzeciw jest w tym przypadku wyrazem szacunku dla narodu, który historycznie i kulturowo stał się kolebką kaszubskości.

Bogactwo kultury kaszubskiej, odrębność językowa, tworzyły się w dużej mierze w kontekście polskości. Kaszubi zawsze czuli się Polakami i jak wynika z badań przeprowadzonych na południowych krańców Pomorza, większość z nich nie wyobraża sobie egzystowania w obrębie innej narodowości – nawet kaszubskiej. Na przestrzeni wieków, lud ten wykształcił w sobie silną polską świadomość narodową, która „wypróbowana” czy to przez Niemców, czy samych Polaków, umacniała się i nie ulegała presji pojawiającej się separatystycznej utopii. Pozostaje zatem żywić nadzieję, że męczące apele (nie tylko w mediach społecznościowych) do deklarowania narodowości kaszubskiej są podyktowane jedynie manifestacją swojej odrębności kulturowej, a nie zamierzoną konkurencją wobec polskości. Inaczej byłoby to działanie szkodzące wszystkim.

Źródło: wPolityce.pl
Zdjęcie: wPolityce.pl