Ostatnio został opublikowany raport o Kościele w Polsce. Wynika z niego, że doświadczamy „pełzającej” sekularyzacji w Polsce. Szczególnie takie postawy ujawniają się wśród młodych. Dodatkowo maleje zaufanie do Kościoła, a także maleje akceptacja nauczania Kościoła. Bardzo niepokojący jest spadek praktyk religijnych u młodzieży. Dlaczego tak się stało? Czy można było temu zapobiec? I co zrobić, by przeciwdziałać tym trendom?

 

Czy obecna sytuacja jest trudniejsza niż ta po opanowaniu Polski przez komunistów po II wojnie światowej? Gdy Prymas Stefan Wyszyński stanął wobec zaplanowanej ateizacji wydawało się, że nie ma ratunku. A jednak obronił duszę naszego Narodu. A starsi pamiętają, że komuniści używali wszystkich możliwych sposobów, by Kościół ośmieszać i piętnować, zohydzać i oskarżać, rugować z życia i wpływu na Naród. Wykorzystywali całą machinę państwa, by walczyć z Kościołem: tysiące agitatorów jeździło do szkół, świetlic, gmin, zakładów pracy na wiece, pogadanki, szkolenia, których głównym celem było dezawuowanie wiary, Kościoła i budowanie antyludzkiego świata zniewolenia i kłamstwa. Ludzie byli przymuszani, by brać udział w tych wiecach. Kardynał St. Wyszyński znalazł sposób na tę walkę z Kościołem. Prymas przeprowadził wielki program dla narodu i Kościoła w Polsce, Wielką Nowennę na tysiąclecie chrztu Polski. Nowenna była rzeczywiście wielka: trwała w latach 1957-1966, obejmowała cały Kościół w Polsce. Wielka Nowenna miała trzy zasadnicze aspekty – religijny, moralny i społeczny. Pierwszy z nich, najważniejszy, zakładał oddanie się całego narodu Maryi w „macierzyńską niewolę; Śluby składane przez naród zawierały zobowiązanie do pracy nad odnową moralną i duchową.

 

Prymas widział zagrożenia narodu w dwóch płaszczyznach: duchowej i biologicznej. W duchowej na pierwszym miejscu sytuował opresję totalitarnego państwa i zaprogramowaną ateizację. Szczególnie w szkolnictwie i mediach ukazywano Kościół i duchownych jako ostoję wstecznictwa, zacofania oraz przeciwników nowoczesności, postępu i dobrobytu. W sferze biologicznej największym zagrożeniem była propaganda i dostępność aborcji oraz jej legalizacja.

 

A obecnie? Czy biskupi nie rozpoznali dobrze zagrożeń związanych z przemianami po 1990 roku? Czy nie można było czerpać z doświadczeń krajów Zachodu? Czy hierarchowie zaniedbali przeciwdziałanie sekularyzacji, czy uznali, że Bóg zatroszczy się o swój Kościół w Polsce. Czy nie byli w stanie przewidzieć scenariuszy walki z Kościołem przez systemy neomarksistowskie i liberalne i podjąć właściwe przeciwdziałania? Może zwiększona zamożność społeczeństwa i wygoda życia kapłanów sprawiła, że zabrakło mobilizacji, by walczyć. Czy nie dało się przewidzieć, że zostaniemy poddani międzynarodowej presji, szczególnie w ostatnim dziesięcioleciu, gdy widać było, jak następuje laicyzacja katolickich krajów: Hiszpanii, Malty, Irlandii? Obecnie stajemy w sytuacji wielkiego zagrożenia.

 

I chociaż obserwujemy szereg inicjatyw organizowanych za pośrednictwem nowoczesnych środków (internet, media społecznościowe), którymi można dotrzeć również do młodych; zarówno świeckich, jak i duchownych, to jednak laicyzacja nabiera tempa i może odwieść wielu od Boga i wiary.

 

Myślę, że warto tu wspomnieć inicjatywy oo. Redemptorystów, na czele z o. Tadeuszem Rydzykiem: Radio Maryja, Telewizja Trwam i inne dzieła. Bez tej ich ciężkiej pracy bylibyśmy zarówno jako Kościół i jako społeczeństwo w zupełnie innym miejscu. Trzeba o tym pamiętać i zachować wdzięczność. Ale warto też wspomnieć inicjatywy świeckich współpracujących z duchowieństwem: Różaniec do granic i następne, teobańkologia prowadzona przez ks. Teodora Sawielewicza i gromadząca wielką ilość osób na wspólnej modlitwie łączących się za pomocą internetu, Ks. Dominik Chmielewski z wieloma inicjatywami, w tym Wojownicy Maryi. Pojawia się wielka pozytywna odpowiedź na te inicjatywy, a zatem jest gotowość do obrony wiary w sobie i u innych.

 

Dlaczego więc w przestrzeni publicznej i w mediach dominują jednak postawy antykatolickie? Może nie dominują, a jedynie są silnie wzmacniane przez media i dlatego takie robią wrażenie?

 

Zastanawiam się, czy biskupi polscy mają jakiś program przeciwdziałania zeświecczeniu (mówiąc szczerze, nie słyszałem o takim), czy może jest jakaś trudność, by taki program przygotować tak, jak to zrobił Prymas Tysiąclecia. Obecnie biskupów jest znacznie więcej, ale poprzez wspólne obrady mogą wypracować solidny program. A może w tym problem, że kardynałowi S. Wyszyńskiemu, który miał szerokie upoważnienia od papieża było łatwiej działać, niż obecnie wypracować, w wielkim gronie (różnych biskupów), program przeciwdziałania ateizacji i demoralizacji. I wydaje się, że nawet w poszczególnej diecezji trudno podjąć program naprawy, gdy biskup ma jasność, co trzeba zrobić; bowiem trzeba podporządkować się ustaleniom Konferencji Episkopatu. A może jednak brak wizji?

 

A może nie potrzeba szczególnych programów? Może wystarczy z wiarą oddawać chwałę Bogu, uczestnicząc we Mszy św.?

 

Chciałbym zachęcić do wysłuchania krótkich wypowiedzi Anny Świerzyńskiej na temat Mszy św. Może pozwoli to na głębsze jej przeżywanie:

o istocie Mszy św.

 

 

i poszczególne części, by zrozumieć Mszę św.

Wstęp - cz 1

 

 

część  2

 

część 3 | Komunia Św. | Zakończenie

 

 

Zb.