Nasze wigilie

Pochylasz się nad barszczem

pachnącym jak jodła,

w nim toną opłatki

w ojczyźnie łamane-

i łzę wyławiasz z lat dawnych

- i gwiazdę,

jej blask nad szopka lśnił

w dzieciństwa modłach.

I kolędę słyszysz

- anioł stróż ją śpiewał,

a w sercu kłują igły

z choinki uschniętej…

Babcia białym obrusem

stół nakrywa w niebie,

wszyscy gdzieś odeszli,

wiatr połamał drzewa,

a łuski z ryb czernieją

wśród okruszyn chleba.

(Sydney, 2000- z tomiku „Na smyczy słońca”)

WIGILIA 81

I raz jeszcze w naszych domach

zabrakło bliskich

przy wigilijnych stołach.

Krzyże i kraty.

I raz jeszcze spłynął krwią opłatek

dzielony nad grobami.

I znowu dzieci stawiają pytania

i płaczą.

Lufy czołgów za oknem

idą za blaskiem gwiazdy

w pokornym hołdzie.

Moc się rodzi, Bóg truchleje.

A matki, żony i siostry

dźwigają trumnę rozpaczy.

Ich twarze kamień okrył

– na ile pomników wystarczy?

Wysoko krzyże rosną.

Twarze łotrów są ciemne.

Zhańbiony obcą przemocą,

żołnierzu, znasz tą piosenkę?

Za oknem dudni ziemia

i szyby grają kolędę

z prochu, stali i cienia,

żołnierzu, jaką masz rękę?