Gdybyśmy się chwilę zastanowili, co możemy „wziąć” od Naszego Papieża, w jakich sprawach może być dla nas pożytecznym wzorem codziennych zachowań, byłoby z tego sporo pożytku. Na pewno więcej niż z powierzchownych peanów i hagiografii. Wtedy moglibyśmy się zająć pracą, która zdaniem Karola Wojtyły była najbardziej twórcza z możliwych, czyli pracą nad sobą. „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali". (Spotkanie z młodzieżą, Jasna Góra, 1983 r.) Skoro on tak bardzo wymagał od siebie to i my też możemy choć trochę spróbować. Zacząć zmieniać dość marną sytuację, w jakiej się znaleźliśmy, właśnie od siebie. To może być dobra droga. W czym możemy czerpać przykład z Jana Pawła II:

• Wiara w Boga była dla niego niewyczerpanym źródłem siły wewnętrznej i motywacji do codziennego działania;
• Karol Wojtyła całe życie wytrwale się uczył. Studiował najróżniejsze przedmioty. Znał wiele języków. Czytał o ekonomii książki Ludwika von Misesa ( Ludzkie Działanie) choć może niejednego mocno to zdziwi;
• Pracował z całej siły, ale efekty swojego działania zawierzał Bogu. Zgodnie z myślą Ignacego Loyoli: „Ufaj Bogu tak, jakby całe powodzenie spraw zależało wyłącznie od Niego; tak jednak dokładaj wszelkich starań, jakbyś ty sam miał wszystko zdziałać, a Bóg nic zgoła”;
• W trakcie niezliczonych kontaktów z najrozmaitszymi ludźmi z całego świata był dla nich pełen życzliwości i przyjaźni, ale jednocześnie pryncypialny i zasadniczy wobec spraw i wartości o jakich dyskutowano. Z każdym rozmawiał tak, że jego rozmówca miał przekonanie, że tylko on jest ważny w danej chwili. Całkowicie poświęcał czas i uwagę dla tej właśnie osoby;
• Był bardzo pokorny. Nigdy nie podkreślał swojej ogromnej wiedzy. Miał do siebie ogromny dystans i z humorem traktował swoją osobę. Nie było w nim ani odrobiny próżności: „Papież był bardzo niezadowolony z tego, że obwozi się go w szklanej klatce. Pomysłu tego broniła pewna Polka, mając możliwość rozmowy z Janem Pawłem II w Krakowie. - Ta klatka zmniejsza jednak ryzyko - tłumaczyła - Nic nie poradzimy, że się lękamy o Waszą Świątobliwość... - Ja też - uśmiechnął się Papież - niepokoję się o swoją świątobliwość” (www.zosia.piasta.pl);
• Jego system wartości był jasny i czytelny, a postępowanie jakie z niego wynikało, klarowne i przewidywalne;
• Podkreślał i podziwiał wartość i osiągnięcia zarówno poszczególnych osób, jak i całych nacji. Dostrzegał najsłabszych i potrzebujących. Ze swoich rozmówców i współpracowników wydobywał wszystko, co najlepsze. Doskonale motywował innych do działania;
• Umiał działać mimo cierpienia, które było od pewnego momentu życia jego codziennym towarzyszem. Krzyżem, który niósł. W tych chwilach widać było najlepiej jego siłę duchową, kiedy swoim życiem głosił Ewangelię Cierpienia;
• Był odważny. Dzielność, arete,  przenikała jego wszystkie poczynania. Kiedy walczył z Imperium Zła, kiedy niósł Dobrą Nowinę do miejsc, gdzie mógł się spodziewać odrzucenia. Nie unikał trudnych sytuacji. Stawiał im czoła z całą energią, zdecydowaniem i wiarą;
• Umiał wybaczać. Rozmowa z Ali Agcą dowodzi tego najlepiej. Umiał rozmawiać nawet ze złymi ludźmi tak, że odczuwali nadzieję i nie czuli potępienia z jego strony;
• Był szalenie pracowity. Ilość podroży i jego dzieł świadczy o tym aż nadto. Pięknie pisał i mówił. „Papież Jan Paweł II w ciągu ponad 26 lat pontyfikatu opublikował dokumenty i wygłosił przemówienia, które oblicza się na 85 tys. stron druku. Wiele z zawartych w nich myśli stało się powszechnie znanymi cytatami i sentencjami.

Podczas 102 pielgrzymek zagranicznych i 142 podróży po Włoszech Jan Paweł II wygłosił ponad 3 tys. homilii i przemówień. W czasie swojego pontyfikatu opublikował 14 encyklik, 14 adhortacji, 11 konstytucji i 42 listy apostolskie. Dzięki mediom, których znaczenie doceniał, jego wystąpienia trafiały do milionów ludzi na całym świecie” (www.deon.pl);

• Ciekawe jest to, że mimo iż szpiegowało go tylu peerelowskich (czyli de facto ruskich) agentów, nie przeszkodziło mu to zrealizować większości swoich planów z plajtą Imperium Zła na czele.

Ta lista wcale nie jest skończona. Można do niej jeszcze wiele dodać.

Takich wzorów nam potrzeba, bo czasy idą niełatwe. Grzegorz Górny („wSieci”) w rozmowie z nowym przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski abp. Stanisławem Gądeckim otrzymuje negatywną ocenę naszych elit: „W homilii wygłoszonej w pierwszą rocznicę katastrofy smoleńskiej przedstawił ksiądz arcybiskup dość pesymistyczny obraz elit politycznych dzisiejszej Polski. Zostały one skrytykowane za wyprzedaż ideałów, płaski materializm, stworzenie aspołecznego kodeksu zachowań, relatywizm moralny, miraż łatwego życia bez rozterek sumienia etc.

- Jakie jest wyjście z tej sytuacji?

   - Wyjście istnieje. Gdy giną dzielni w narodzie, rodzi się potrzeba wychowania nowego pokolenia; wychowania młodych zdolnych do służby publicznej.” (…)

    - W tej samej homilii wspomniał ksiądz arcybiskup, że dziś „naród potrzebuje znacznie potężniejszego tchnienia Ducha” niż w trakcie papieskich pielgrzymek do Polski. Kto miałby jednak tchnąć w niego nowego Ducha?

   - Potrzebuje potężniejszego Ducha, ponieważ ziemia zdaje się dzisiaj bardziej wyjałowiona niż kiedyś. Ludzie są bardziej rozczarowani aniżeli w tamtych czasach, kiedy się wydawało, że wszystko możemy zmienić.” (wpolityce.pl)

Dlatego powinniśmy brać przykład z Naszego Papieża i zwłaszcza w codziennym życiu starać się naśladować wartości i postawy, które wyznaczały modus operandi jego działania. Na ziemi jałowej potrzeba misjonarzy i szermierzy prawdy przeciwko oceanowi kłamstw i zła, jakie nas zewsząd zalewa. Nasze działanie ma sens, ponieważ tam gdzie jest grzech, tam jeszcze obficiej rozlewa się Łaska Boga. Idzie o to, abyśmy w życiu naszym powszednim działali jak Karol Wojtyła. Wtedy mamy szansę wyzwolić się spod terroru kłamstwa i manipulacji. Znieść rządy niekompetentnych miernot, kanalii, złodziei i zdrajców.

„Wiatr wieje tam, gdzie chce i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża" (J 3,8). Nie ma powodu abyśmy znów nie mogli liczyć na tchnienie Ducha Świętego. Musimy odważnie zmierzyć się z naszą rzeczywistością ziemi jałowej.

"Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje Westerplatte. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można zdezerterować". (Spotkanie z młodzieżą, Gdańsk, 1987 r.)

Kazano przecież nam się nie lękać i wypłynąć na głębię. Zróbmy to. Duch zstąpił i w rzeczy samej zmienił oblicze tej ziemi. Jednak później papież napominał w swoim przemówieniu pożegnalnym na lotnisku Okęcie w 1991 9 czerwca: „Bogu dziękujcie (...). Ducha nie gaście" (por. 1 Tes 5,18-19)”  (…)

"Ducha nie gaście" to znaczy też: nie pozwólcie się zniewolić różnym odmianom materializmu, który pomniejsza pole widzenia wartości - i człowieka samego też pomniejsza. Duch Prawdy, którego przyniósł Chrystus, jest źródłem prawdziwej wolności i prawdziwej godności człowieka.” (ekai.pl)

Psychologowie Marek i Wojciech Wareccy - jedni z rozmówców twórców "Lawy" - to autorzy niezwykle ważnych książek: „Woda z mózgu”, wydanej w 2011r. oraz „Pożeracze mózgów”, która jest pozycją przeznaczoną dla młodego odbiorcy. Książka ta powstała, jak twierdzą autorzy, by dać narzędzie młodemu czytelnikowi i całej rodzinie; żeby młodzież nie przyjmowała bezkrytycznie wszystkich postaw, wszystkich wzorców propagowanych przez media.Psycholodzy Wojciech Warecki & Marek Warecki zajmują się przeprowadzaniem treningów oraz doradztwem psychologicznym szczególnie w zakresie:

• Stres, psychosomatyka
• Mobbing funkcjonowanie człowieka w organizacji
• Psychologia wpływu i manipulacji
• Psychologia oddziaływania mass mediów (w tym nowe media)
• Rozwój osobisty i kreatywność
• Praca zespołowa i kierowanie
• Psychologia sportowa
• Problemy rodzinne.
• Warsztaty skutecznego uczenia się.

Kontakt: : wojtek@warecki.pl ,Tel.: 509 274 053