Nadesłane do redakcji Solidarnych2010:

Sceny w filmie przedstawiają jakoby żołnierze nieustannie pili alkohol, po pijaku i pod ostrzałem kąpiali się nago w morzu, spijali wódkę z kart pornograficznych, kradli jedzenie, sikali na portret gen. Rydza-Śmigłego (po retuszu - na obraz bezimiennego generała WP). Dowodzenie jest chaotyczne i prowadzone częściowo przez nieogolonego i wiecznie sięgającego po butelkę kapitana F. Dąbrowskiego, nota bene grożącego pistoletem niezdyscyplinowanym żołnierzom.

Stworzony obraz polskiego żołnierza i oficera WP jest porażający. Polski żołnierz jest niemal ciągle pijany „jak bela” ordynarny, chamski, niezdyscyplinowany, strzelający w afekcie zarówno do własnych żołnierzy, jak i do przełożonego (lub też grożący mu bronią). Wielu żołnierzy, którzy dzielnie walczyli, to w scenariuszu dezerterzy, wychudzeni, wystraszeni tchórze i złodzieje, którzy - jak zombi - snują się brudni i poranieni po Westerplatte w podartych mundurach.
Jeden z najdzielniejszych żołnierzy na Westerplatte, chor. Gryczman, weteran I wojny światowej, przedstawiony jest jako żołnierz totalnie niezdyscyplinowany (podobnie obrażani są inni żołnierze).

Zatrważający jest obsceniczny obraz niskiego morale polskich żołnierzy z Westerplatte (w tym wymienionych z nazwiska) pijanych, oglądających pornograficzne karty, które oblewają wódką, całują i liżą. Żołnierze wciąż piją. Po pijanemu strzelają do Niemców. Żołnierze kąpią się nago w morzu i nago biegają po Westerplatte pod ogniem nieprzyjaciela. Ten fragment zretuszował scenarzysta, zamieniając nagich żołnierzy na ubranych w bieliznę, której nota bene nie było w wyposażeniu.
Ale sam wątek poraża swoją nonszalancją i w kontekście ogólnego pijaństwa wpisuje się w obraz o charakterze szargającym honor munduru WP.

Oburzony Będzin

Redakcja poleca:
"Westerplatte" (1967) Stanisława Różewicza; główne role zagrali Zygmunt Hübner i Arkadiusz Bazak.